باسلام

دوست گرامي به شما صميمانه تبريك مي گوييم انشاءالله در احياي انديشه علوي و دفاع از حريم خاندان نبوي و ابلاغ حقائق مسلم تاريخي هميشه مؤيد و منصور باشيد.

دوستاني كه مي خواهند به اين وبلاگ مراجعه كنند از آدرس زير لينك شوند:

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

عليکم السلام

جهت روشن شدن بيشتر اذهان عمومي

بازديدکنندگان محترم مي توانند به لينک بخش مناظرات اين سايت مراجعه کرده تا هم صوت و هم فايل متني اين مناظره را مشاهده کرده (والبته کتاب مذکور نيز در بخش انتشارات موجود است) تا مشخص شود که در اين مناظره چه گذشت و چه کسي شکست خورده و با چه هدفي شخص شکست خورده دانما دنبال تلافي و ... هست

و البته جهت شناخت ادب و کلام اين شخص (ملازاده) مي توانيد به بخش فتنه وهابيت اين سايت مراجعه کرده و چندين مورد هم کلامي ايشان با تماس گيرندگان را ببينيد

والسلام علي من التبع الهدي

معاونت اطلاع رساني

مؤسسه تحقيقاتي حضرت ولي عصر (عج)

باسلام

دوست گرامي؛ در اين مورد با دفتر مرجع تقليد خود تماس بگيريد. احكام با توجه به شرايط و زمان قابل تغييرند. دانستن احاديث به تنهايي كافي نيست.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات (1)

باسلام

دوست گرامي؛ در آيه «و لا تقولوا لمن يقتل في سبيل الله امواتا ...»، «عند ربهم» متعلق به «يرزقون» است نه «احياء» لذا اين آيه مي گويد: شهدا زنده اند و نزد خداوند روزي مي خورند.

در ثاني اگر سخن شما را بپذيريم، استدلال ما اين است: امام رضا سلام الله عليه شهيد شده اند و شهدا هم نزد خدا زنده اند و خداوند هم به ما از رگ گردن نزديك تر است پس شهدا هم به ما نزديكند.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

(1)

با سلام

دوست گرامي

در خصوص سؤال اولتان بايد بگوييم شما در معناي آيه مغالطه كرده و آيه را درست معنا نكرده‌اند؛ زيرا اين آيه در صدد نفي حجت هاي الهي بعد از پيامبران نيست. اگر معناي آيه اين باشد، بايد بعد از رحلت رسول خدا صلي الله عليه وآله، قرآن كريم كه معجزه جادوان رسول خدا در ميان امت اسلامي است به عنوان حجت در ميان مردم نباشد در حالي كه طبق روايات و سخنان مفسران خود اهل سنت،‌ قرآن حجت خدا بر مردم است.
معناي درست آيه اين است كه خداوند رسولانش را فرستاد تا حجت را بر مردم تمام كند به طوري اگر مردم گرفتار گمراهي شوند، حجتي عليه خداوند نداشته باشند.اگر كمي دقت مي كرديد مي فهميديد كه لام در «لئلا َيكون لِلنَّاسِ عَلَى اللَّه حجة بعد الرسل»، لام غرض است يعنى رسولان را فرستادم براى اينكه بر مردم حجت تمام گردد و به اين معني نيست كه بعد از پيامبران حجتي(امام ) نيست؛ بلكه در حقيقت اين آيه غرض از بعثت پيامبران را روشن مى‏ سازد كه خداوند پيامبران را از آن جهت فرستاد تا مردم حجتى و برهاني بر خدا نداشته باشند و روز قيامت نگويند كه تكليف خود را نمى ‏دانستيم و نگويند ما را رسولى نبود كه به ايمان دعوت كند و از شرك باز دارد و خير و شر را بيان نمايد .پس مقصود آيه اين است كه با آمدن پيامبران و تبليغ پيام الهى بر مردم حجت براى همه مردم تمام مى‏ شود و جاى عذر و بهانه براى كسى باقى نمى‏ ماند. در حقيقت اين آيه اشاره به قاعده عقاب بلابيان دارد. طبري در ذيل اين آيه گويد: مقصود از لئلا يكون اين است كه كسي كه به خدا كافر شده است و يا كسي كه گمراه شده است ،هنگام عقاب خداوند دليلي بر عليه خدا نداشته باشد كه چرا عقابم مي كني . جامع البيان ج6 ص22

جهت اطلاع بيشتر به اين آدرس رجوع كنيد

با سلام

دوست گرامي

اولا: اين روايتي را كه ذكر كرديد ضعيف است . علامه مجلسي در باره روايت گويد: ضعيف على المشهور. مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى، مرآة العقول في شرح أخبار آل الرسول، ، دار الكتب الإسلامية - تهران، چاپ: دوم، 1404 ق.ج‏22 ؛ ص440 . روايت در هر كتابي اعم از كافي و يا وسائل الشيعه و يا غيره ذكر شده باشد، ملاك براي قبولي روايت در بين ما، اعتبار سند روايت است.

ثانيا: اگر در متن روايت خوب دقت كرده باشيد ، پيامبر صلي الله عليه وآله حضرت علي عليه السلام را براي ويران كردن قبور و تصاوير بت ها كه در آن زمان بين مشركان در عصر جاهليت معمول بوده فرستاده است نه براي تخريب قبور مومنان و انبياء الهي و شما بين تخريب قبور مشركان و تصاوير بتهاي مشركان و تخريب قبور مومنان و پيامبران الهي خلط كرده ايد و اين مغالطه است در زمان پيامبر صلي الله عليه و آله كجا مسلمانان بر روي قبرها تصوير مي كشيدند تا حضرت بخواهد آنها را نهي كند
بنابراين قرينه اي كه دلالت مي‌كند مقصود قبور اهل جاهليت بوده است، جمله «كسر صور» است كه آنها صورت كساني را كه عبادت مي كردند مي‌كشدند.

ثانيا: اگر خيلي از مقبره هاي بزرگان مسلمانان در ايران ناراحت هستيد، بهتر است اول فكري به مقبرهاي بزرگان خودتان بكنيد بعد راجع به قبور مسلمان در ايران تصميم بگيريد . جهت اطلاع از مقبره هاي بزرگان دينتان به اين آدرس رجوع كنيد

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

با سلام

دوست گرامي

قرآن مى فرمايد، به چيزى كه آگاهى و اطلاع نداريد، اظهار نظر نكنيد «لا تفف ما ليس لك به علم...» از آنچه به آن آگاهى ندارى پيروى مكن، چرا كه گوش و چشم و دل همه مسئوولند «و از آنها در مورد كارهاى كه انجام مى دهند و... سؤال مى شود» اينکه به ما نسبت مي دهيد که همديگر را تکفير مي کنيم اين تهمت، دروغ و مصداق اظهار نظر در چيزي است که در آن علم نداريد . نسبتي که به آيت الله قزويني مي دهيد و مي گوييد او اهل سنت را تکفير کرده است اين نيز دروغ و تهمتي است که بايد از آن توبه کرد. شما يک مورد بياوريد که ايشان کسي را تکفير کرده باشد؟! اما قضيه الله ياري مسئله جدايي است که حتي بزرگان ما بخاطر اهانت او به اهل سنت و مراجع تقليد شيعه از او اعلان برائت کرده اند.

اما در خصوص توسل که گفتيد من شيعه هستم ( هرچند بعد گفتيد من شيعه را نيز قبول ندارم که درحقيقت رد خودتان است ) و واسطه قرار دادن را قبول ندارم، اين عين تناقض است مگر مي شود کسي شيعه باشد و توسل را قبول نکند؛ زيرا توسل به اولياء الله ريشه قرآني و روايي دارد . اي کاش شما که آيه 6 فصلت را در رد توسل ذکر کرديد، به آياتي مثل :يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ .اي كساني كه ايمان آورده‌ايد ، از خدا بترسيد و براي تقرب به او وسيله‌اي بجوييدمائدة، آيه35 .نيز توجه مي کرديد که اين آيه به تمامي مؤمنين دستور مي‌دهد كه به هر وسيله‌اي كه سبب تقرب به خداوند مي‌شود تمسك بجويند؛ زيرا تقرب به خداوند بدون وسيله و واسطه‌ امكان ندارد.

همچنين آيه 64 سوره نساء که مي‌فرمايد :
وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا .و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند ، پيش تو مى آمدند و از خدا آمرزش مى خواستند و پيامبر [ نيز ] براى آنان طلب آمرزش مى كرد ، قطعاً خدا را توبه پذيرِ مهربان مى يافتند .
همانطور که مشاهده مي شود رفتن به نزد رسول خدا براي طلب بخشايش در اين آيه عام است ؛ هم شامل حيات ايشان و هم بعد از مرگ ظاهري مي‌شود . اين آيه نشان مي‌دهد كه بايد براي طلب بخشش از خداوند، واسطه و وسيله آبروداري را پيدا كرد تا خداوند به خاطر او حاجات انسان را برآورده سازد .و يا آباتي ديگر مثل« ان تنصروا الله ينصرکم» که کمک خواستن از ديگران جايز مي داند.

بنابراين اگر شما فقط قرآن را قبول داريد پس چرا با اين آيات مخالفت کرده و واسطه قرار دادن را رد مي کنيد آيا اين تناقض نيست؟!

چهت اطلاع بيشتر به اين آدرس ها رجوع کنيد

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

با سلام

دوست گرامي

در آدرس ذيل به اين شبهه بطور مفصل پاسخ داده شده است

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

باسلام

دوست گرامي؛ امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف زنده و در جامعه حضور دارند و هرگاه خداوند صلاح بداند ظهور خواهند كرد.

براي دوران غيبت خود هم تكليف مردم را مشخص كرده و فرموده اند:

«أَمَّا الْحَوَادِثُ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي عَلَيْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ الله» در حوادثي كه براي شما واقع مي شود به راويان احاديث ما مراجعه كنيد آنها حجت ما بر شما و من حجت الهي هستم.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

(1)

باسلام

دوست گرامي؛ اين سوال شما در مقاله «آيا در قبر و قيامت از ولايت علي و ائمه عليهم السلام سؤال مي‌شود؟» بررسي شده است مراجعه كنيد.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

(1)

باسلام

دوست گرامي؛ ايشان از غدير سخن گفته اند مانند:

شيخ کليني رحمت الله عليه در کتاب شريف کافي روايتي را با سند صحيح نقل کرده است که بر طبق آن، نخستين کسي که با ابوبکر بيعت کرد، شيطان بوده است. سپس اميرمؤمنان عليه السلام به حديث شريف غدير استناد و خود را منصوب من عند الله خطاب کرده است:

541- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُمَرَ الْيَمَانِيِّ عَنْ سُلَيْمِ بْنِ قَيْسٍ الْهِلَالِيِّ قَالَ: سَمِعْتُ سَلْمَانَ الْفَارِسِيَّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ:

لَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ ص وصَنَعَ النَّاسُ مَا صَنَعُوا وخَاصَمَ أَبُو بَكْرٍ وعُمَرُ وأَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ الْأَنْصَارَ فَخَصَمُوهُمْ بِحُجَّةِ عَلِيٍّ ع‏ قَالُوا: يَا مَعْشَرَ الْأَنْصَارِ قُرَيْشٌ أَحَقُّ بِالْأَمْرِ مِنْكُمْ لِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص مِنْ قُرَيْشٍ والْمُهَاجِرِينَ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى بَدَأَ بِهِمْ فِي كِتَابِهِ وفَضَّلَهُمْ وقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص الْأَئِمَّةُ مِنْ قُرَيْشٍ.

قَالَ سَلْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَتَيْتُ عَلِيّاً ع وهُوَ يُغَسِّلُ رَسُولَ اللَّهِ ص فَأَخْبَرْتُهُ بِمَا صَنَعَ النَّاسُ وقُلْتُ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ السَّاعَةَ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ ص واللَّهِ مَا يَرْضَى أَنْ يُبَايِعُوهُ‏ بِيَدٍ وَاحِدَةٍ إِنَّهُمْ لَيُبَايِعُونَهُ بِيَدَيْهِ جَمِيعاً بِيَمِينِهِ وشِمَالِهِ.

فَقَالَ لِي يَا سَلْمَانُ ! هَلْ تَدْرِي مَنْ أَوَّلُ مَنْ بَايَعَهُ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ ص قُلْتُ لَا أَدْرِي إِلَّا أَنِّي رَأَيْتُ فِي ظُلَّةِ بَنِي سَاعِدَةَ حِينَ خَصَمَتِ الْأَنْصَارُ وكَانَ أَوَّلَ مَنْ بَايَعَهُ بَشِيرُ بْنُ سَعْدٍ وأَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ ثُمَّ عُمَرُ ثُمَّ سَالِمٌ

قَالَ لَسْتُ أَسْأَلُكَ عَنْ هَذَا ولَكِنْ تَدْرِي أَوَّلَ مَنْ بَايَعَهُ حِينَ صَعِدَ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ ص؟

قُلْتُ لَا ولَكِنِّي رَأَيْتُ شَيْخاً كَبِيراً مُتَوَكِّئاً عَلَى عَصَاهُ بَيْنَ عَيْنَيْهِ سَجَّادَةٌ شَدِيدُ التَّشْمِيرِ صَعِدَ إِلَيْهِ أَوَّلَ مَنْ صَعِدَ وهُوَ يَبْكِي ويَقُولُ: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يُمِتْنِي مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى رَأَيْتُكَ فِي هَذَا الْمَكَانِ ابْسُطْ يَدَكَ فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعَهُ ثُمَّ نَزَلَ فَخَرَجَ مِنَ الْمَسْجِدِ

فَقَالَ عَلِيٌّ ع‏ هَلْ تَدْرِي مَنْ هُوَ؟ قُلْتُ لَا ولَقَدْ سَاءَتْنِي مَقَالَتُهُ كَأَنَّهُ شَامِتٌ بِمَوْتِ النَّبِيِّ ص.

فَقَالَ: ذَاكَ إِبْلِيسُ لَعَنَهُ اللَّهُ.

أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ ص أَنَّ إِبْلِيسَ ورُؤَسَاءَ أَصْحَابِهِ شَهِدُوا نَصْبَ‏ رَسُولِ‏ اللَّهِ ص إِيَّايَ لِلنَّاسِ بِغَدِيرِ خُمٍّ بِأَمْرِ اللَّهِ عَزَّ وجَلَّ فَأَخْبَرَهُمْ أَنِّي أَوْلَى بِهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وأَمَرَهُمْ أَنْ يُبَلِّغَ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ.

فَأَقْبَلَ إِلَى إِبْلِيسَ أَبَالِسَتُهُ ومَرَدَةُ أَصْحَابِهِ فَقَالُوا إِنَّ هَذِهِ أُمَّةٌ مَرْحُومَةٌ ومَعْصُومَةٌ ومَا لَكَ ولَا لَنَا عَلَيْهِمْ سَبِيلٌ قَدْ أُعْلِمُوا إِمَامَهُمْ ومَفْزَعَهُمْ بَعْدَ نَبِيِّهِمْ فَانْطَلَقَ إِبْلِيسُ لَعَنَهُ اللَّهُ كَئِيباً حَزِيناً.

وَ أَخْبَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ ص أَنَّهُ لَوْ قُبِضَ أَنَّ النَّاسَ يُبَايِعُونَ أَبَا بَكْرٍ فِي ظُلَّةِ بَنِي سَاعِدَةَ بَعْدَ مَا يَخْتَصِمُونَ ثُمَّ يَأْتُونَ الْمَسْجِدَ فَيَكُونُ أَوَّلَ مَنْ يُبَايِعُهُ عَلَى مِنْبَرِي إِبْلِيسُ لَعَنَهُ اللَّهُ فِي صُورَةِ رَجُلٍ شَيْخٍ مُشَمِّرٍ يَقُولُ كَذَا وكَذَا ثُمَّ يَخْرُجُ فَيَجْمَعُ شَيَاطِينَهُ وأَبَالِسَتَهُ فَيَنْخُرُ ويَكْسَعُ‏ ويَقُولُ كَلَّا زَعَمْتُمْ أَنْ لَيْسَ لِي عَلَيْهِمْ سَبِيلٌ فَكَيْفَ رَأَيْتُمْ مَا صَنَعْتُ بِهِمْ حَتَّى تَرَكُوا أَمْرَ اللَّهِ عَزَّ وجَلَّ وطَاعَتَهُ ومَا أَمَرَهُمْ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ ص.

(الكليني الرازي، أبو جعفر محمد بن يعقوب بن إسحاق (متوفاى328 هـ)، الكافي، ج‏8، ص343، ناشر: اسلاميه‏، تهران‏، الطبعة الثانية،1362 هـ.ش.)

سليم بن قيس هلالى مى ‏گويد: از سلمان فارسى رضى اللَّه عنه شنيدم كه مى‏گفت: هنگامى كه پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله ديده از جهان فرو بست و مردم كردند آنچه كردند و ابو بكر و عمر و ابو عبيدة بن جرّاح با انصار ستيزه كردند و آنها را به دليل خويشى، كه دليل على عليه السّلام بود محكوم نمودند. گفتند: اى گروه انصار! قريش به امر امامت از شما سزاوارترند؛ زيرا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از قريش بود و مهاجران نيز از قريش بودند و خدا در قرآن، خود با آنها آغاز نموده و آنها را برترى بخشيده است، و پيام‌آور صلّى اللَّه عليه و آله فرموده است: امامان از قريش باشند.

سلمان گفت: من به نزد اميرمؤمنان عليه السّلام كه مشغول غسل دادن رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بود رفتم و او را از جريان آگاه كردم و گفتم: اينك ابو بكر بر منبر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله جاى گرفته است و به خدا سوگند، خشنود نيست كه مردم با يك دست او، بيعت كنند و مردم با هر دو دست چپ و راست، با او بيعت مى ‏كنند.

على عليه السّلام فرمود: اى سلمان! هيچ مى ‏دانى نخستين كسى كه بر منبر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله با او بيعت كرد چه كسى بود؟

عرض كردم: نمى ‏دانم، جز اين‌كه ديدم كه در زير سايه‏بان بنى ساعده هنگام مجادله انصار،‌ نخستين كسى كه با او بيعت كرد بشير بن سعد و ابو عبيدة بن جرّاح بود و سپس عمر و بعد از او سالم.

امام عليه السّلام فرمود: من در باره اينها از تو نپرسيدم، (پرسيدم که آيا) مى ‏دانى نخستين كسى كه هنگام نشستن ابوبکر بر منبر پيامبر با او بيعت كرد چه کسي بود؟

عرض كردم: نه؛ ولى پيرى كهنسال را ديدم كه بر عصاى خويش تكيه زده بود و ميان دو ديده‏اش اثر سجده زيادى بود، و او نخستين كسى بود كه از پله منبر بالا رفت؛ در حالي که مى ‏گريست و مى‏گفت: ستايش خدايى را كه مرا از دنيا نبرد تا تو را در اين جايگاه ببينم، دستت را باز كن. ابو بكر دستش را باز كرد و پيرمرد با او بيعت نمود و سپس از منبر پايين آمد و از مسجد بيرون رفت.

اميرمؤمنان عليه السّلام فرمود:

دانستى او چه کسي بود؟ گفتم: نه؛ ولى از كلامش بدم آمد؛ زيرا گويى از مرگ پيامبر خوشحالى مى ‏كرد. امام عليه السّلام فرمود: او شيطان لعنه اللَّه بود.

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به من خبر داد كه شيطان و سران اصحابش نگران بودند كه پيامبر اكرم در روز غدير خم مرا به امر خداوند عزّ و جلّ، به امامت و خلافت بر مردم و براى مردم نصب كرد و به آنها خبر داد كه من نسبت به آنها از خود آنها سزاوارترم و به آنها فرمود تا حاضران به غائبان برسانند و همه سران و شيطانهاى ابليس گرد او آمدند و گفتند: همانا اين امّت، مرحومه و معصومه است و نه تو و نه ما را بر آنها راهى نيست. همانا پيشوا و پناهگاه خود را پس از پيغمبرشان دانستند. در اين هنگام بود كه شيطان لعنه اللَّه افسرده و غمگين از آن محضر دور شد

و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به من خبر داد كه هرگاه از اين جهان رخت بربندد، مردم پس از مخاصمه با يكديگر در سقيفه بنى ساعده با ابو بكر بيعت كنند، و از آن جا به مسجد روند و نخستين كسى كه بالاى منبر من با ابو بكر بيعت كند شيطان است كه به چهره پيرمردى عبادت كوش بدان جا بيايد و چنين و چنان بگويد، سپس از آن جا بيرون رود و شياطين و پيروان خود را گرد آورد و باد در بينى كند و به جست و خيز پردازد و به آنها گويد: هرگز، شما گمان برديد كه مرا بر ايشان راهى نيست، اكنون ديديد من با آنها چه كردم تا سرانجام دستور و فرمانبرى خداى عزّ و جلّ و اوامر پيامبر را وانهادند.

سند اين روايت صحيح است و ترديدي در حجيت آن نيست

بررسي سند روايت

علي بن ابراهيم بن هاشم:

قال النجاشي: القمي، ثقة في الحديث، ثبت، معتمد، صحيح المذهب.

(معجم رجال الحديث، ج 12 ص 212، رقم: 7830.)

ابراهيم بن هاشم:

در باره ابراهيم بن هاشم و اثبات وثاقت ايشان بحث‌هاي مفصلي تاکنون در مجالس علمي و سايت‌هاي اينترنتي انجام شده است که ما به جهت اختصار، کلام جامع حضرت آيت الله العظمي خوئي قدس الله نفسه الزکيه را نقل مي‌کنيم. وي در شرح حال ابراهيم بن هاشم مي‌نويسد:

أقول: لا ينبغي الشك في وثاقة إبراهيم بن هاشم، ويدل على ذلك عدة أمور:

1. أنه روى عنه ابنه علي في تفسيره كثيرا، وقد التزم في أول كتابه بأن ما يذكره فيه قد انتهى إليه بواسطة الثقات. وتقدم ذكر ذلك في (المدخل) المقدمة الثالثة.

2. أن السيد ابن طاووس ادعى الاتفاق على وثاقته، حيث قال عند ذكره رواية عن أمالي الصدوق في سندها إبراهيم بن هاشم: " ورواة الحديث ثقات بالاتفاق ". فلاح السائل: الفصل التاسع عشر، الصفحة 158.

3. أنه أول من نشر حديث الكوفيين بقم. والقميون قد اعتمدوا على رواياته، وفيهم من هو مستصعب في أمر الحديث، فلو كان فيه شائبة الغمز لم يكن يتسالم على أخذ الرواية عنه، وقبول قوله.

من مي‌گويم: شايسته نيست که در وثاقت ابراهيم بن هاشم ترديد شود، براي اثبات اين مطلب چند مطلب دلالت دارد:

1. علي بن ابراهيم در تفسير خود روايات زيادي از او نقل کرده است؛ در حالي که او در اول کتاب خود ملتزم شده است که هر چه در اين کتاب آورده است، به واسطه افراد ثقه به او رسيده است. بحث اين مطلب در کتاب المدخل مقدمه سوم گذشت.

2. سيد بن طاووس ادعاي اتفاق بر وثاقت او را کرده است؛ چنانچه در ذکر روايتي که او در سندش ابراهيم بن هاشم وجود دارد گفته: تمام روات آن به اتفاق علما ثقه هستند.

3. او نخستين کسي است که حديث مردم کوفه را در قم انتشار داد و قمي‌ها به روايات او اعتماد کرده‌اند. در ميان قمي‌ها کساني بودند که در باره روايت سخت‌گير بودند، اگر در او احتمال اشکال وجود داشت، تمام قمي‌ها بر گرفتن روايت از او و قبول رواياتش اتفاق نمي‌کردند.

(معجم رجال الحديث، ج 1 ص 291، رقم: 332.)

در توضيح کلام آيت الله خوئي مي‌گوييم:

قمي‌ها در نقل روايت آن چنان وسواس داشتند که اگر کسي در شهر مقدس قم از راويان ضعيف روايتي را نقل مي‌کرد، فورا او را از شهر بيرون و به شهر دوري مي‌کردند؛ چنانچه سهل بن زياد و... را تبعيد کردند. نقل روايت از راوي ضعيف جرم نابخشودني در ميان محدثان قم به شمار مي‌رود.

ابراهيم بن هاشم، مؤسس اين مکتب و نخستين انتشار دهنده حديث در هم بوده است و شخصيتي مثل علي بن ابراهيم فرزند برومند او بيش از شش هزار روايت از پدرش نقل کرده است.

بنابراين بر خلاف ادعايي که شده است، ابراهيم بن هاشم توثيق صريح دارد و دست‌کم شخصيتي مثل سيد بن طاووس ادعاي اتفاق تمام علما بر وثاقت او را کرده است.

حماد بن عيسي:

قال النجاشي: وكان ثقة في حديثه، صدوقا.

وقال الشيخ : ثقة.

(معجم رجال الحديث، ج7، ص236ـ237، رقم: 3972)

ابراهيم بن عمر:

إبراهيم بن عمر اليماني... قال النجاشي: شيخ من أصحابنا ثقة.

(معجم رجال الحديث، ج1، ص 241، رقم: 228)

سليم بن قيس الهلالي:

سليم بن قيس هلالي، از اصحاب و ياران خاص پنج امام اول شيعيان بوده است. آيت الله خوئي در شرح حال او مي‌نويسد:

سليم بن قيس: قال النجاشي في زمرة من ذكره من سلفنا الصالح في الطبقة الأولى: (سليم بن قيس الهلالي له كتاب، يكنى أبا صادق.

آقاي خوئي رضوان الله تعالي عليه سپس در ادامه نکاتي را در باره او اين چنين بيان مي‌کند:

الأولى: أن سليم بن قيس - في نفسه - ثقة جليل القدر عظيم الشأن، ويكفي في ذلك شهادة البرقي بأنه من الأولياء من أصحاب أمير المؤمنين عليه السلام، المؤيدة بما ذكره النعماني في شأن كتابه، وقد أورده العلامة في القسم الأول وحكم بعدالته.

سليم بن قيس هلالي.. نجاشي او را زمره گذشتگان صالح از طبقه اول آورده است...

سليم بن قيس هلالي في نفسه، ثقه، جليل القدر و والا مقام است. براي اثبات اين مطلب، شهادت برقي به اين که او اولياء اصحاب اميرمؤمنان عليه السلام بوده کفايت مي‌کند. اين مطلب را گفتار نعماني در باره کتاب سليم تأييد مي‌کند. علامه حلي نيز او را در قسم اول آورده و حکم به عدالتش کرده است.

(معجم رجال الحديث، ج 9، ص 226، رقم: 5401.)

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

(1)

با سلام

دوست گرامي

شما خودتان داريد آيه را به نفعتان توجيه مي کنيد و مي گوييد آيه گفته زماني از اولي الامر اطاعت كنيد كه از خدا و رسولش باشد. اين را از کجا در آورده و زمان را به آيه مي چسبانيد؟! ظاهر آيه اين است که اطاعت از اولواالامر مطلق است و مقيّد به هيچ قيد و مشروط به هيچ شرطى نيست. به تعبير ديگر، اطاعت از اولى الامر در اين آيه مقيّد به عدم اشتباه و خطاء اولواالامر نشده است . همانگونه که اطاعت از خدا و رسولش مطلقاً واجب شمرده شده است، اطاعت از اولى الامر که در رديف آنها قرار گرفته، نيز به صورت مطلق واجب است; بنابراين، بناچار بايد اولى الامر معصوم باشد، چون اطاعت بى قيد و شرط جز از معصوم ممکن نيست؛ زيرا نمى توان به صورت بى قيد و شرط از شخصى که خطا و اشتباه مى کند، اطاعت و پيروى نمود. اين را يک بچه دبستان نيز مي فهمد

اما اگر شما با نگاه به «فَاِنْ تَنـازَعْتُمْ فِي شَيء فَرُدُّوهُ.. مي خواهيد استدلال کنيد که چون در رفع نزاع به اولي الامر ارجاع داده نشده است پس آنها اشتباه مي کنند و يا اطاعتشان مقيد است، اين نشان از عدم دقت در معناى «رسول» و «اولوا الامر» است اگر تفاوت اين دو کلمه را مي دانستيد فهم آيه براي شما روشن مي شد . «رسول» کسى است که از ناحيه خداوند براى بيان احکام و ابلاغ دين و انذار مردم فرستاده شده است؛ يعنى علاوه بر «نبوّت» و تبليغ احکام، وظيفه انذار و هشدار به مردم نيز دارد و به تعبير ساده و گويا و خلاصه اين که رسول موظّف به بيان احکام و تبليغ آن است.امّا «اولوا الامر» وظيفه قانونگذارى ندارد، بلکه وظيفه او حراست از قانون و اجراء و پياده نمودن آن است. در يک عبارت رسا و ساده مى توان «پيامبر» را تشبيه به «قانونگذار» و «اولوا الامر» را به “مجرى قانون” تشبيه کرد.

علت اينکه خداوند در اين آيه فرموده است در صورت تنازع به خدا و رسول رجوع کنيد بخاطر اين است که حقّ تشريع تنها براي خدا و رسول است نه اولي الامر، لذا در موارد نزاع در شريعت اسلامي بايد به اين دو مراجعه نمود؛ چون كه اولي الامر قانون گذار و مشرّع نيستند، لذا در حل نزاع به آنان ارجاع داده نشده است. چنانكه از امام باقر ـ عليه السلام ـ در مورد آيه «اطيعواالله و اطيعوا الرسول و اولي الامر منكم» چنين نقل شده است كه فرمودند: «هي في علي و في الائمه جعلهم الله مواضع الانبياء غير انهم لا يحلون شيئا و لا يحرمونه»‌يعني: «اين آيه در مورد حضرت علي ـ عليه السلام ـ و ائمه ـ عليه السلام ـ است كه خدا آنان را به جاي پيامبران قرار داده، جز اينكه ايشان چيزي را حلال يا حرام نمي‌كنند{تفسير العياشي ؛ ج‏1 ؛ ص252}»

همچنين گاهي اختلاف و نزاع در مصداق «اولي الامر» است، که در اين صورت چاره ‏اي نيست جز آن‏که براي حلّ نزاع به خدا و رسول مراجعه کرد. دراينجا سؤال مي کنيم اگر در امر امامت نزاعي شده به چه کسي بايد رجوع کنيد؟

اما در خصوص آيه وضو احتمالا شما از قواعد نحوي و ادبي بي اطلاع هستيد ؛ زيرا اگر بنا باشد « أَرْجُلَكُمْ» عطف بر فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ باشد، لازم مي‌آيد كه ميان معطوف و معطوف عليه، فاصله باشد و اين، خلاف فصاحت است و هيچ عرب فصيحي زير بار اين نمي‌رود، چه رسد به اين‌كه در قرآن باشد. مضافا كه از نظر قاعده نحوي، أقرب العاملين بايد در معمول عمل كند و با وجود عامل دوم، نوبت به عامل اول نمي‌رسد. اگر يك مولايي به غلامش بگويد:أكرم زيدا و عمرا و إضرب خالدا و بكرا. به ذهن كسي نمي‌آيد كه بكرا را عطف كند به محل زيدا تا بكر را مانند زيد و عمر إكرام كند و فقط خالد را بزند. مگر اين‌كه بخواهد توجيه كند كه بكر، جزء اقوامش است و نمي‌تواند او را بزند و مجبور است عطف كند بر زيدا. در اين صورت، همه به او مي‌خندند. چون با وجود عامل قريب، نوبت به عامل بعيد نمي‌رسد.

در اين آيه هم وَ امْسَحُوا عامل بر رُءُوسِكُمْ و أَرْجُلَكُمْ است و نوبت به فَاغْسِلُوا كه با معمول فاصله دارد، نمي‌رسد.

اما ذکر اين نکته هم خالي از لطف نيست: ﴿وَأَرۡجُلَکُمۡ﴾ در بعضي قرائت‌ها به صورت مجرور وارد شده است، يعني بر «رُءُوسِکُمۡ» عطف شده است

و قياس شما به ايه الله و رسوله قياس مع الفارق است چون محال است که خداوند از مشرکان و رسولش بيزار باشد.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

باسلام

دوست گرامي؛ توضيح يك آيه بوسيله مثال قياس گفته نمي شود و كسي چنين چيزي را منع نكرده است.

در آيه اي كه مطرح كرده ايد «اولي الامر» به «الرسول» عطف شده لذا «اولي الامر» هم همانند «الرسول» مفعول فعل «اطيعوا» مي باشد و مسلمانان به حكم اين آيه بايد از دستورات خدا و رسول و اولي الامر اطاعت كنند.

اطاعت از خداوند در اين آيه منظورى جز اين ندارد كه ما او را در آنچه از طريق پيامبر عزيزش به سوى ما وحى كرده يعني قرآن. اما اطاعت از رسول گراميش دو جنبه دارد، يكى جنبه تشريع، يعني اطاعت از او در انچه پروردگارش از غير طريق قرآن به او وحى فرموده(منظور جزئيات و تفاصيل احكام است كه خداى تعالى در اين باره فرموده : و انزلنا اليك الذكر لتبين للناس ما نزل اليهم ؛ ما كليات احكام را بر تو نازل كرديم تا تو براى مردم جزئيات آنها را بيان كنى) دوم يك دسته ديگر از احكام و آرايى است كه آن جناب به مقتضاى ولايتى كه بر مردم داشتند و زمام حكومت و قضا را در دست داشتند صادر مى ‏كردند ، و خداى تعالى در اين باره فرموده : لتحكم بين الناس بما اراك الله تا در بين مردم به آنچه خداى تعالى به فكرت مى ‏اندازد حكم كنى)

پس اطاعت رسول معنايى ، و اطاعت خداى سبحان معنايى ديگر دارد هر چند كه اطاعت از رسول خدا (ص) ، در حقيقت اطاعت از خدا نيز هست ، چون تشريع كننده تنها خداست پس كلمه «اطيعوا» را تكرار كرد، تا بفهماند اطاعت خدا يك نحوه اطاعت است و اطاعت رسول يك نحوه ديگر است.

و اما «اولى الامر» اطاعت آنان در آراء و در اقوالشان بر مردم واجب است ، همان طور كه اطاعت رسول در آراء و اقوالش بر مردم واجب بود و دليل اينكه در ادامه آيه از اولي الامر سخني نگفته اين است كه گفتار اولى الامر هم بالاخره به كتاب و سنت برگشت مى ‏كند. اولى الامر اختيارى در تشريع شرايع و يا نسخ آن ندارند ، و تنها امتيازى كه با سايرين دارند اين است كه حكم خدا و رسول يعنى كتاب و سنت به آنان سپرده شده؛ از اينجا مى ‏فهميم كه خداى تعالى يك اطاعت دارد و رسول و اولى الامر هم يك اطاعت دارند.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات

(1)

با سلام

دوست گرامي

اولا: هر چند در اين آيه از رجوع به اولي الامر حرفي به ميان نيامده است، ولي در سوره نساء آيه 83 امر به رجوع به رسول و اولي الامر شده است: وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِي الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلاَّ قَلِيلاً و هنگامى که خبرى از پيروزى يا شکست به آنها برسد، (بدون تحقيق،) آن را شايع مى ‏سازند؛ در حالى که اگر آن را به پيامبر و پيشوايان -که قدرت تشخيص کافى دارند- بازگردانند، از ريشه‏هاى مسائل آگاه خواهند شد. و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود، جز عده کمى، همگى از شيطان پيروى مى‏کرديد (و گمراه مى‏شديد).

در اين آيه امر به رجوع به رسول و اولي الامر شده است ولي اسمي از خدا به ميان نيامده است حال از شما سوال مي کنيم چرا در اينجا بيان نشده است که به خدا نيز رجوع کنيد؟ آيا مي شود از عدم ذکر خدا در اين آيه برداشت کرد که خداوند قابليت ارجاع ندارد؟! پس از عدم ذکر اولي الامر در ذيل آيه اطيعوا الله.نيزنمي شود برداشت کرد که اولي الامر نمي توانند رفع اختلاف کنند بکه حکمتي در اينجا بوده که نياورده همچنانکه در آيه نساء نام خداوند نيز نيامده است

شما از کجاي آيه فهميديد که با وجود اولي الامر اختلاف پيش مي آيد درحالي که خطاب آيه به مومنين است و مراد از تنازع، تنازع مؤمنين در بين خودشان است، نه تنازعى كه فرضا بين آنها و اولى الامر اتفاق بيفتد، و يا بين خود اولى الامر رخ دهد؛ زيرا فرض تنازع مؤمنين با اولى الامر با مضمون آيه سازگار نيست كه اطاعت اولى الامر را بر آنان واجب كرده، و چه معني دارد که خدا اطاعت كسانى را بر امت واجب كند كه بين خودشان تنازع رخ دهد، زيرا اگر اولى الامر در بين خود تنازع كنند قطعا يكى بر حق و ديگرى بر باطل خواهد بود، و خداى تعالى چگونه اطاعت كسى را واجب مى‏ كند كه خود بر باطل است، علاوه بر اين كه اگر منظور تنازع اولى الامر در بين خودشان بود پس چرا در جمله مورد بحث خطاب را متوجه مؤمنين كرد، و فرمود: پس اگر در چيزى تنازع كرديد آن را به خدا و رسول برگردانيد

اينکه شما با توجيه خودتان از ذيل آبه برداشت عدم عصمت براي اولي الامر را داريد، درست بر خلاف صدر آيه است که امر به اطاعت بي چون چرا از اولي الامر شده است

اما اينکه گفتيد دراين آيه نگفته در امر تشريع اختلاف داشتيد، خوب است بدانيد كلمه (شى‏ء)، در آيۀ شريفه:«تنازعتم في شيء»هر چند عموميت دارد و همه احكام و دستورات خدا و رسول و اولى الامر را شامل مى ‏شود، و ليكن جمله بعد كه مى ‏فرمايد:فردوه الي الله والرسول به ما مى ‏فهماند كه مراد از كلمه شى‏ء مورد تنازع، چيزى است كه اولى الامر در باره آن استقلال ندارد و نمى‏ تواند در آن به رأى خود تکيه نمايند، لذا منظور از نزاع مردم، نزاع در احکام و دستورات ولي امرشان که در دايره ولايتش اجرا مي کند نخواهد بود، مثل اين كه به آنها دستور جنگيدن و يا صلح كردن با دشمن، و يا امثال اينها را بدهد؛ زيرا مردم موظف به اطاعت از اولي الامر در اين احکامند، و معنا ندارد بفرمايد وقتى در اين گونه احكام نزاع نموديد، ولى امر خود را رها كرده، به خدا و رسولش مراجعه كنيد.

بنابر اين آيه شريفه دلالت دارد بر اين كه مراد از كلمه (شى‏ء)، خصوص احكام دينى است، كه احدى حق ندارد در آن دخل و تصرفى بكند، مثلا حكمى را كه نبايد انفاذ كند، انفاذ، و حكمى را كه بايد حاكم بداند، نسخ كند، چون اين گونه تصرفات در احكام دينى خاص خدا و رسول او است، و آيه شريفه مثل صريح است در اين كه احدى را نمى ‏رسد كه در حكمى دينى كه خداى تعالى و رسول گرامى او تشريع كرده ‏اند تصرف كند. تفسير الميزان ج4 ص388 به بعد

و گاهي اختلاف و نزاع در مصداق « اولي الامر » است که در اين صورت چاره اي نيست جز آن که براي حلّ نزاع به خدا و رسول مراجعه کرد.

موفق باشيد

گروه پاسخ به شبهات